Zihinsel

Eskisi kadar yorgun olmadığımı fark ettim.

Bu sabah, geride bıraktığım sabahlardan çok farklıydı. Bu sabah, geride bıraktığım günlerden çok farklıydı. Bu sabah, geride bıraktığım haftalardan çok farklıydı. Bu sabah, geride bıraktığım aylardan çok farklıydı. Bu sabah, geride bıraktığım yıllardan çok farklıydı. Evet evet, gerçekten yıllar olmuş böylesi bir sabah yaşamayalı.

Kaseti biraz geriye almak gerekirse... Gelecek olan sabahın gecesi bir garipti. Çocukluğum çıkmaz sokağın birinde geçti. Yıllar boyunca hep o çıkmaz sokağın sonuna kadar yürürdüm eve gidebilmek için. Dünya bizim eve kadar sanırdım, küçüklük işte. Yoktu ötesi, o duvar son sınırdı. Bazı insanlar görürdüm evin yakınlarında ve ağızlarından dökülen cümle şu olurdu : "Arka sokaktan geliyorum ben." o duvarı işaret ederek. Vay canına dercesine gözlerim kocaman olurdu. Nasıl gelebilirler ki oradan diye kendime sormadan edemezdim. Başıma rambo bandı bağlayıp o duvarı geçmek adına bir eylemde bulunmadım. Gitsem bile sevemezdim orayı, ben duvarın bu tarafına aittim.

Yıllar geçti, ben hala kendi sınırlarımın dışına çıkmıyorum. Fakat istediğiniz şeylere ulaşmak için bu sınırı geçmeniz gerekiyor. Ben bunu küçükken anlamıştım ama gerek duymuyordum, elimde 2 oyuncak araba beni benden alıyordu zaten.

Bu sabah sınırı aştım çünkü ona ihtiyacım vardı. Yüzüme ufak bir tebessüm koymak için yaptım. Başıma geleceğini bildiğim tüm olumsuzluklara rağmen yaptım bunu. Ben hala o duvarın bittiği yerde kalan çocuğum, ulaşmam gereken şey duvarın diğer tarafında. Duvarı geçip orada kalırsam belki benim olacak, düşüncesi bile akıl almaz bir şey. Orada nasıl kalırım peki? Duvarı geçtim. Benim ait olduğum yer diğer tarafken ben nasıl buraya adapte ederim kendimi? Burada kalırsam onunla olacağım, burada kalmazsam bir daha göremeyeceğim onu. Duvarın diğer tarafında kaldım bi süre. Baktım ona, yüzüme koymam gereken tebessümü koydum. Burada olan 2 göz, benim ait olduğum yerde olan 2 oyuncak araba.

Bu sabah geri geldim kendi tarafıma. Göze alamadım arabalarımı kaybetmeyi. Beni bekler belki kim bilir. Kafam çok karıştı ama inanılmaz güçlü hissediyorum kendimi. Önümüzdeki günlerin birinde tekrar geçeceğim o duvarı ve o gün geldiğinde farklı şeyler olması tek dileğim şimdilik.

Yine bu sabah, onun sesinin ne kadar güzel olduğunu anladım.

Eskisi kadar yorgun olmadığımı fark ettim.